top of page

צילום: שלמה סרי

ברעש נפילת הענפים

بضجة تساقط الأغصان 

With the Sound of Falling Branches 

 נדיה עדינה רוז

 ناديا عدينا روز

 Nadia Adina Rose

12/2023-2/2024

With the Sound of Falling Branches

A large 3.5×8m white fabric “cascades” from level to level in the middle of Nadia Adina Rose’s solo exhibition, bringing to mind the folds of bed linen on a clothesline or a mountain landscape. The visitor is invited to wander beneath and among the drapery, like a traveler who ventures deep inside a formidable mountain range, or to observe the mountainous height line from different angles in the gallery and its balcony.

Small fabric sculptures stand on the mountain peaks, evocative of figures, or perhaps shadows, walking uphill towards an unknown destination. Towering above the visitors’ heads, the installation plays with the sense of proportion between the small viewer and the vast space, intensified even further at the foot of the mountain range. This tension is resonated in the components of the sculpture – the mountain and the human shadows.

The raw materials are bare, underscoring the transience of the installation, which conjures a diagram of underground seismic movements, or alternatively, their outcomes. These elicit contemplation on the magnitude of the forces that drive humans to migrate from place to place.

Another sculptural installation is suspended at the entrance to the gallery, comprised of tree stumps and branches made of fabric and arranged one above the other in rows, like a landscape of sorts. These fragments, and their various graphic elements, resemble a series of signs or script reminiscent of Asemic writing, where the text is examined by a principle that remains unknown, and its meaning is determined by the reader’s intuitive understanding.

The two installations are simultaneously distinct and associated, using minimalist means to explore the relationship between man and nature, between what happens below the surface and above it, and allude to current global phenomena that affect entire societies, and perhaps even all of mankind.

Curator: Tamar Gispan-Greenberg

بضجة تساقط الأغصان

قماش أبيض كبير الحجم، ارتفاعه 3.5 مترًا وعرضه 8 أمتار، معلق أو ״ينسكب״ من مرحلة لمرحلة في مركز معرض ناديا عدينا روز الفردي، يحاكي طيات قماش على حبل غسيل أو منظر جبلي. يدعو المشاهد للتجوال تحت وبين الطيات كمن يتجول داخل جبل هائل أو لمراقبة خط الارتفاع الجبلي من زوايا مختلفة في الفضاء ومن طابق شرفة الجاليري.

على القمم تماثيل قماش صغيرة، تردد أصداء شخصيات، ربما ظلال، تسير إلى أعلى التلال نحو هدف غير واضح أو غير قائم. العمل التركيبي، المحمول فوق رؤوس الزائرين، يسعى إلى تقويض شعور العلاقة بين حجم المشاهد الصغير وبين الفضاء الكبير، والذي يتفاقم أكثر بوقوفه على سفح تحدبات الجبل. التوتر القائم أيضًا داخل مركبات التمثال نفسه – الجبل وظلال الانسان.

المواد الخام تكشف، وتؤكد على عرضية العمل التركيبي، الذي يمكنه أن يقدم مخططًا للتحركات الزلزالية تحت سطح الأرض أو بدلاً من ذلك أن يكون نتاج لها. وهي تتساءل حول عظمة القوى التي تجعل الإنسان يتحرك ويتجول من مكان إلى آخر.

مُنشأ نحتي آخر معلق عند مدخل الجاليري، يتكون من جذوع الأشجار وأغصانها المنحوتة من القماش والموضعة في سروب، الواحدة فوق الأخرى، مثل مقطع منظر طبيعي. تبدو هذه الشظايا، بعناصرها الجرافية المختلفة، وكأنها سلسلة من العلامات أو الكتابة التي تحيل إلى Asemic writing، حيث يتم امتحان النص وفق مبدأ مخفي عن المراقب، ويتحدد معناه من خلال الإدراك الحدسي للقارئ.

عملان تركيبيان منفصلان ومرتبطات في الوقت نفسه، يسعيان إلى فحص العلاقة بين الانسان والطبيعة بأدنى حد من الوسائل، وإلى فحص ما يحدث تحت السطح وفوقه، إشارة إلى ظواهر عالمية آنية التي تؤثر على مجتمعات كاملة، وربما أيضًا على البشرية كلها.

قيّمة المعرض: تمار غيسپان-غرينبرغ

ברעש נפילת הענפים

בד לבן רחב ממדים, גובהו 3.5 מ' ורוחבו 8 מ', תלוי ו"נשפך" משלב לשלב במרכז תערוכת היחיד של נדיה עדינה רוז, מדמה קפלי בד על מתלי כביסה או נוף הררי. המבקר מוזמן לשוטט מתחת ובינות הקפלים כמטייל בקרבו של הר אימתני או לצפות בקו הגובה ההררי מזוויות שונות בחלל ומקומת המרפסת שבגלריה.

על הפסגות ניצבים פסלי בד קטנים, המהדהדים דמויות, ספק צללים, הצועדות במעלה הגבעות אל עבר יעד לא ברור או לא קיים. המיצב, הנישא מעל ראשי המבקרים, מבקש לערער את תחושת היחס בין מידתם הקטנה ובין החלל הגדול, המועצם אף יותר בעומדם למרגלות דבשות ההר. מתח המתקיים גם בתוך מרכיבי הפסל עצמו – ההר וצלליות האדם.

חומרי הגלם חשופים, מדגישים את ארעיותו של המיצב, שיש בו להציע תרשים לתנודות סיסמוגרפיות מתחת לפני האדמה או לחלופין את היותו תולדה שלהן. הם מעלים תהייה על עוצמת הכוחות הגורמים לבני האדם לנוע ולנוד ממקום למקום.

מיצב פיסולי נוסף תלוי בכניסה לגלריה, מורכב מגדמי עצים וענפים מפוסלים מבד ומוצבים שורות שורות, זו מעל זו, כמעין מקטע של נוף. פרגמנטים אלו, על מרכיביהם הגרפיים השונים, נדמים כרצף של סימנים או כתב, המזכירים Asemic writing, שבה הטקסט נבחן על פי עיקרון מוסתר מהמתבונן, ומשמעותו נקבעת על ידי תפיסתו האינטואיטיבית של הקורא.

שני המיצבים נפרדים וקשורים בו בזמן, מבקשים לבחון באמצעים מינימליסטיים את היחסים בין האדם לטבע, בין המתרחש מתחת לפני השטח ומעליהם, ולרמוז על תופעות גלובליות אקטואליות המשפיעות על חברות שלמות, ואולי אף על כלל האנושות.

אוצרת: תמר גיספאן-גרינברג

bottom of page